وعده خود را به انجام مىرسانم و چون جمعيت و كار زياد سرم ريخته الان از ملاقات عذر مىخواهم . پيغام دادم كه قبل از سه روز مهلت سركار ، شما را لازم دارم ملاقات نمايم و كاغذ قبض رسيد پنجاه تومان را كه به عيالات عماد و قاضى و ابو الفتح‌زاده رسانده بودم ، براى رييس الوزراء فرستادم و گفتم قبض رسيد امانت خود شما است . بعد جواب آمد كه سه‌شنبه عصر منتظرم بياييد . عريضهء ساير محبوسين بعد بيرون آمده به نظميه رفتم . بدوا عماد را ديده ، تفصيل ملاقات با رييس الوزراء كه الان از آنجا مىآيم گفته ، بعد قاضى آمده سوال كرد كه شنيده‌ام محكمه‌اى براى رسيدگى معين نموده‌اند ، چون چند روز قبل محبوسين با ما غير از كميته مجازات عريضه نوشته و تماما مهر كردند كه مطابق قانون اگر ما مقصريم ده دوازده روز است حبس هستيم و به ما اخطار تقصيرمان نشده ، بعد شنيديم محكمه تشكيل شده ، نمىدانم راست يا دروغ ، و اگر شده براى رسيدگى به امور آن‌ها است يا ماها ؟ يا عموما ؟ بعد من تفصيل آن‌كه دوسيه شماها را وثوق الدوله قرار گذاشته كه خودش بخواند ، اگر صريحا ناطق به امرى شد اثباتا يا نفيا خود رييس الوزراء مجازات يا مرخصى را حكم نمايد و اگر مبهم بود هيئتى كه صالح باشند براى رسيدگى معين نمايند . من ديگر از تشكيل محكمه جديد خبر ندارم و تحقيق خواهم كرد . دلجويى ويستادهل بعد قاضى گفت پس‌پريروز ويستادهل من و آقا ميرزا حسين خان لله را خواست و اظهار داشت كه من آن نظرات سابق را كه داشتم در حق شماها ، آن نظرها تبديل يافته و خيلى متأسفم كه امر شماها تاخير و شايد شماها از من دلتنگ باشيد و حال آنكه من از شماها خوشوقتم كه آن احتمالاتى كه مىدادم ، آن قسم‌ها نبود و گرفتارى شما فقط به حكم رييس الوزراء است ، نه از حيث نظميه كه اسباب دلتنگى شما مستند به من باشد . قاضى گفت آيا در كدام مملكت قانونى و غيرقانونى ، رسم اين است كه كسى را گرفتار و نگذارند از هيچ جهت دفاع از خود نمايد . بالاخره ويستادهل گفت كه در ظرف اين دوروزه من به